Spanje

Heenreis naar Cauterets

We verzamelen in het treinstation van Brussel-Zuid, waar we de TGV richting Lourdes nemen. Niet om te gaan bidden in de heilige grot van Massabielle, maar om op de bus te springen richting Cauterets, in de Franse Pyreneeën. ‘s Avonds zetten we voor het eerst de tenten op.

Naar de vlakte van Gaube

Een korte busrit brengt ons tot aan de Pont d’Espagne, waar ons trekking avontuur echt van start gaat. Het eerste uur stijgen we gestaag naar het prachtige Lac de Gaube, een fotogeniek bergmeer dat uitnodigt voor een eerste pauze. Daarna vervolgen we onze weg door deze groene vallei. Enkele uren later bereiken we ons doel van de dag, de vlakte van de Gaube, met fenomenaal zicht op de noordwand van de Vignemale (3298 m ). Bivak with a view!

Ca. 8 km | 670 m stijgen | 20 m dalen

Naar de Vallée de la Canau met beklimming Petit Vignemale

Terwijl de eerste zonnestralen op de Vignemale vallen, beginnen we de klim richting z'n kleine broer, de Petit Vignemale (3032m). Heel wat hoogtemeters en haarspeldbochten brengen ons naar de col van Hourquette d’Ossou. Als de weersomstandigheden het toelaten, kunnen we  van hieruit de Petit Vignemale bedwingen, de eerste drieduizender van de tocht. Een stevige klim vanop de col, maar de mooie uitzichten op o.a. de Monte Perdido maken het meer dan waard.

Hierna dalen we af naar het stuwmeer van Ossou, dat uitnodigt voor de middagpauze en een zwempartij, als het warm genoeg is. Het laatste stuk van de dag gaat door de lieflijke Vallée de la Canau, waar we aan het riviertje onze tenten opslaan voor de nacht

Ca. 13 km | 980 m stijgen | 1190 m dalen

Naar de Valle de Bujaruelo & vrije namiddag

Na een uurtje klimmen staan we op de Puerto de Bernatuera, de toegangspoort tot Spanje. Op de grensovergang kijken we uit over een mooi meer en de Spaanse valleien. Een lange afdaling door talloze groene weides brengt ons naar de Valle de Bujaruelo, waar we onze knieën en schouders even laten rusten en een uitgebreide middagpauze nemen.

Nadien brengt een taxi ons langs de soms woeste rivier doorheen de vallei naar Torla, een gezellig middeleeuws bergdorpje, waar we de nacht zullen doorbrengen in een herberg. Tijd om kaartjes te sturen, een drankje te drinken, en de etensvoorraden aan te vullen voor het tweede gedeelte van de trekking.

Ca. 8 km | 370 m stijgen | 910 m dalen

Door de Ordesa-kloof naar refugio Goriz

Vanuit Torla nemen de bus (20 min.) naar het nationale park van Ordesa y Monte Perdido.
We wandelen de hele dag door de bekende Ordesa-kloof, een oud uitgesleten gletsjerdal in typische U-vorm met spectaculaire hoge verticale wanden en watervallen. Ook wel eens de Grand Canyon van Europa genoemd. Afhankelijk van hoe vermoeid onze benen zijn, nemen we de lage of hoge route. Welk pad we ook nemen, het eindpunt van de dag is hoe dan ook de refugio Goriz. We slaan onze tenten op in de buurt van deze populaire hut, met aan de ene kant een fenomenaal zicht op de kloof, en aan de andere kant de Monte Perdido die naar ons lonkt. We kruipen op tijd in onze slaapzak, want morgen wacht de 3e hoogste top van de Pyreneeën.

Ca. 13 km | 1400 m stijgen | 370 m dalen

Beklimming Monte Perdido

Als de weercondities het toelaten, beklimmen we vandaag de Monte Perdido, aka de ‘ Verloren Berg’.
Een pittige klim, met af en toe wat klauterwerk, brengt ons naar de top op 3355 m. Boven wacht het meest indrukwekkende uitzicht van de hele week: toppen, bergmeren, keteldalen, kloven, waar je ook kijkt is het uitzicht werkelijk adembenemend. Met wat geluk kunnen we ons hele weektraject aanschouwen. De top ligt in Spanje, maar bizar genoeg kan je hem niet zien liggen vanuit Frankrijk, waardoor hij de naam ‘Verloren Berg’ mag dragen. Welkom in het hartje van het Nationale Park! ’s Avonds slaan we opnieuw onze tenten op in de buurt van de refugio Goriz.

Ca. 8 km | 1080 m stijgen | 1080 m dalen

Brèche de Roland: natuurlijke toegangspoort FR-ES

We vervolgen onze tocht in westelijke richting doorheen desolate maanlandschappen en grillige rotspartijen. Een bevreemdend maar fascinerend landschap. Nadien volgt de meest iconische grensoversteek van de Pyreneeën, de befaamde Brèche de Roland.

Deze poort is een natuurlijke opening in de rotswand, 40 meter breed en 100 meter hoog. Het steile pad vol grote rotsblokken en puin doet ons zweten, maar het uitzicht boven vormt alweer een mooie beloning! Vanaf de Brèche dalen we af naar de refuge de Sarradets. Gezien we bij Bootz fan zijn van mooie bivakplaatsen, lopen we nog een halfuurtje verder tot aan het bekende Cirque de Gavarnie, waar we ons op een van de groene terrassen installeren.

Ca. 11 km | 900 m stijgen | 540 m dalen

Laatste mooie uitzicht bovenop de Taillón

Als we willen, kunnen we vandaag hiken naar de top van de Taillón. De 'zwarte punt' zoals deze top ook wel genoemd wordt, is een makkelijke beklimming en geeft toegang tot de fameuze kloof van de Brèche de Roland. Na deze laatste topper dalen we opnieuw af naar Gavarnie. Hier slapen we in een herberg. Een echt bed, dat hebben we wel verdiend na een week stevig wandelen.

Ca. 9,5 km | 20 m stijgen | 1170 m dalen

Terugreis naar Brussel-Zuid

Helaas zit de trekking er alweer op. We hebben meerdere klimmen achter de kiezen/knieën en de befaamde Monte Perdido bedwongen. We kunnen dus terecht met een trots gevoel de trein opstappen. En onderweg is er genoeg tijd om te dagdromen over een volgend Bootz-avontuur!